Rob Rensenbrink herinnerd om vaardigheid en gemiste kansen

Rob Rensenbrink overleed op 24 januari 2020, maar blijft onsterfelijk in de Nederlandse voetbalgeschiedenis vanwege zijn elegantie op het veld en de bijna‑gemiste kansen in grote finales. De voormalige vleugelspeler van RSC Anderlecht en het Nederlands elftal kwam in 46 interlands tussen 1970 en 1979 te voorschijn en kreeg lof voor zijn dribbels, visie en kalme afwerking.

Oud‑teamgenoot Arie Haan betoogt dat Rensenbrinks erfenis wordt verkleind door het iconische beeld van zijn schot dat de paal raakte in de WK‑finale van 1978. Haan houdt vol dat een volledig fitte Rensenbrink een andere afloop in 1974 zou hebben opgeleverd.

“Met een fitte Robbie in de basis zouden we de WK in 1974 hebben gewonnen,” stelde Haan. Zijn opmerkingen onderstrepen de impact die Rensenbrink had kunnen hebben toen zijn clubgenoot van Brugge door een dijblessure aan de kant lag.

Pieter Robert Rensenbrink begon zijn loopbaan bij DWS voordat hij naar Club Brugge KV, RSC Anderlecht, Portland Timbers en Toulouse vertrok. In meer dan twee decennia stond hij bekend om het beheersen van de bal met zijn linkervoet, het glijden langs verdedigers en het geven van assists of het afwerken met evenveel precisie.

De documentaire ‘Andere Tijden Sport: Voor Cody Gakpo: het slangenmens’ werd op zondag 2 november 2025 om 22.15 uur op NPO 1 uitgezonden en nam Rensenbrinks stijl en invloed onder de loep. Cody Gakpo, die in oktober 2025 tweemaal scoorde vanaf de penalty tegen Malta, gaf toe dat hij niets wist van Rensenbrinks prestatie uit 1978 toen hij dezelfde prestatie herhaalde.

Tijdgenoten trokken directe vergelijkingen. Jan Mulder likende Rensenbrink aan zowel Lamine Yamal als Johan Cruijff en prees zijn technische gratie en besluitvaardigheid. Arie Haan vergeleek hem met George Best in zijn hoogtijdagen, waarbij hij zijn atletisch vermogen en esthetisch spel benadrukte.

Ruud Krol bestempelde hem als “een wereldklasse speler”, terwijl Haan toevoegde dat Rensenbrink vaak in één keer wedstrijden kon beslissen. Mulder beschreef hem als “een zachte kunstenaar”, waarmee hij zowel zijn vaardigheid als zijn temperament buiten het veld vastlegde.

De Hongaarse trainer Lajos Baróti gaf in het voorjaar van 1970 de bijnaam ‘slangenmens’ nadat Rensenbrink drie doelpunten maakte voor Club Brugge KV tegen Újpest Dózsa. Baróti verklaarde na de wedstrijd: “Het was alsof je een kunstacrobaat zag.” De bijnaam weerspiegelde zijn vermogen om te kronkelen en langs tegenstanders te glijden.

Rensenbrink voelde zich in het Nederlands elftal overschaduwd door Cruijff, ondanks een gelijkaardige uitstraling. Later reflecteerde hij: “Ik voelde dat ik niet genoeg werd ingezet in het nationale team. Het was niet opzettelijk, maar het gebeurde. Cruijff kreeg van nature meer balcontact, maar dat ging ten koste van mij.”

Hij uitte zelden publiekelijk frustratie. Opgegroeid in een strenge omgeving werd hij als kind naar een gezondheidskolonie gestuurd en kreeg hij de opdracht niet te huilen. Hij internaliseerde zijn emoties voor de rest van zijn leven, inclusief de teleurstelling van het missen van de WK‑finale van 1974 door een blessure.